10 กันยายน 2018 / 17:02 น.
เข้าชม 34 ครั้ง
ไม่ระบุ
แท็ก

ความทรงจำ จาง จาง

บางอย่างมันบอกว่า ต้องไปแล้ว ต้องรีบไป

คิดได้ก็ลุกขึ้นแต่งตัว หยิบกุญแจรถ หยิบกระเป๋าสตางค์ หยิบมือถือ หยิบหมวกกันน็อค

ฟ้าเริ่มสว่างแล้วสินะ ไม่ทันสังเกตเลย เพราะแทบไม่ได้หลับเลยเมื่อคืนที่ผ่านมา

เธอก็คงจะนอนไม่ค่อยหลับเช่นกัน และก็คงจะตื่นแล้ว เพราะขบวนแห่น่าจะมากันเช้า

ต้องรีบแล้วสิ...สตาร์ทรถ แล้วบิดคันเร่งออกจากบ้านสักที

ยังเช้าอยู่แท้ๆ แต่ถนนเส้นนี้ก็ติดขัดเหมือนทุกที ความที่เป็นคอคอด และเป็นแหล่งโรงงาน

ซอยบ้านเธอก็เช่นกัน เป็นซอยแคบๆ มีโรงงานตั้งอยู่ในนั้น กว่าจะขับรถเข้าไป กว่าจะตั้งขบวน กว่าจะเดินไปถึงตัวบ้าน คงใช้เวลามากโข

อ่อ ติดด่าน ตำรวจมาตั้งด่านอะไรแต่เช้านะ หรือตำรวจจะมากั้นประตูเงิน ประตูทอง

เจ็ดโมงกว่าๆแล้ว ชักหิว แวะที่เดิมละกัน เออ ก็ควรหิวนะ ถึงเวลาพระฉันเช้าแล้วนี่นะ

ที่งาน..คงกำลังทำบุญถวายภัตราหารเช้ากันราวนี้ ถ้าดูจากในการ์ดที่เธอฝากคนอื่นมา

ต้องรีบแล้วสิ...ตบเกียร์ แล้วเลาะขอบทางไปดีกว่า

ช่วงเช้าเป็นพิธีหมั้น คนในงานเริ่มถ่ายรูปมาลงเฟสแล้ว...

สวยจริงๆ เธอสวยมากๆ

ชุดไทยปักเลื่อมทองยิ่งขับให้ผิวขาวนวล ดูสว่างขึ้นไปอีก เข้ากันกับชุดเจ้าบ่าวเลย

อาาาา ต้องรีบแล้วสินะ...

แวะปั้มแถวสักหน่อยดีกว่า คงต้องพักละ เริ่มเมื่อย เติมน้ำมันด้วย ยังต้องขี่อีกพักใหญ่

พักยี่สิบนาทีละกัน

เอาหนะ ยังไงตอนนี้ในงานก็คงต้องพักก่อน เพื่อจัดสถานที่สำหรับพิธีต่อไป

ตลอดทางที่ผ่าน นึกถึงเรื่องของเธอมาตลอดทาง เธอชอบเพลง "นิดนึงพอ" เดี๋ยวในงานคืนนี้คงได้ฟังเธอชอบสีขาว ขลิบเขียว เดี๋ยวคืนนี้เธอคงใส่ชุดสีนี้และอีกสารพัดเรื่อง

แย่หละ! หลง วนกลับๆ เลี้ยวพลาดตรงวงแหวนเมื่อกี้แน่ๆเลย

เธอเคยบอกว่า ชอบสีเขียว ถ้างานแต่ง เธออยากได้เพชรสีเขียว นึกถึงตอนนี้ก็ขำ มันมีด้วยรึเพชรเขียว...

แวะกินเที่ยง ดีกว่า ร้านก๋วยเตี๋ยวในปั้มนี้เงียบชะมัด ไม่มีคนเลย หรือไม่ค่อยมีใครใช้เส้นบายพาสนะ

เสร็จจากข้าวเที่ยง บรรดาญาติๆ รวมถึงเธอ คงต้องไปแต่งตัว แต่งหน้า ทำผม รองานเย็น

.... ชักอยากเห็นแล้วสิ เธอน่าจะสวยสุดๆไปเลย ในงานคืนนี้

ต้องรีบแล้วสิ...

เข็มไมล์ขึ้นเกือบ 160 แต่ก็ยังช้ากว่าใจอยู่ดี รู้ว่ามันอันตราย แต่เอาเถอะ ครั้งนี้มันจำเป็น

และแล้วในที่สุด.... ก็มาถึงสักที

โทรหาเพื่อน ให้จองห้องให้ คืนนี้คงไม่ได้กลับ คงได้ไปเมากันต่อ เช็ค facebook สักหน่อยดีกว่า เริ่มมีคนลงรูปสถานที่จัดงานละ เพื่อนที่มาตั้งแต่เมื่อวาน เริ่มทยอยถึงงาน ถ่ายรูปกันวุ่นวายอยู่

ยอมรับว่าสถานที่สวยงามจริงๆ บ้านทรงไทยร่วมสมัย ลานกว้างใต้ต้นสน มีซุ้ม และเวที ที่มีฉากหลังเป็นทะเล

ต้องรีบแล้วสินะ...

เข้าที่พัก แต่งตัว เอ่อ เอาหนะไม่ต้องแต่งมากหรอกมันไม่ได้จำเป็นอะไร ฟ้าเริ่มมืดแล้ว แต่ยังคงรอเพื่อนอยู่ เพื่อนบอกว่าจะมารับ แล้วพาไปที่ร้าน

ในเวลาแบบนี้ ไม่อยากไปคนเดียวจริงๆแอบเช็ค facebook .....เพื่อนคนนึงที่อยู่ในงาน โพสต์รูปเจ้าสาว

สวยมาก สวยที่สุด ตั้งแต่เคยเห็นมาจริงๆ ชุดขาวขลิบเขียวที่เธอชอบ เวลาต้องแสงจากโคมไฟ ที่ประดับไว้ใต้ต้นสน เหมือนมีประกายทองออกมาเลยทีเดียว ได้วิวทะเลเป็นฉากหลัง

อ่า...เพื่อนมาสักที เอาหละ ได้เวลาแล้วสินะ

แล้วก็มาถึง อืม บรรยากาศดีอย่างที่เพื่อนบอกจริงๆนั่นหละร้านเหล้าเล็กๆ

ริมแม่น้ำน่าน

ใช่แล้ว ที่นี่จังหวัดน่าน

อะไรนะ ที่นี่ไม่มีทะเล

ใช่แล้ว ที่นี่นอกจากจะไม่มีทะเล ที่นี่ก็ไม่มี"เธอ" เช่นกัน

แล้วงานแต่ง?

เออ ไม่ลืมหรอกว่าเค้าจัดงานที่ไหนเพียงแต่อยากไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก็เท่านั้น

ในงานตอนนี้คงเริ่มดื่มกินวุ่นวาย พิธีการ เวที แขกเหรื่อ ผู้ใหญ่ ตัดเค้ก ร้องเพลง กับสารพัดเรื่องเฮฮา เรื่องความสุข

ในขณะที่กำลัง นั่งมองแม่น้ำน่าน ไหลไป ไหลไป อยู่กับเพื่อนที่คงจะพอรู้เรื่องราวบ้าง ไม่มากก็น้อยค่อนคืนแล้ว คงได้เวลาส่งตัวแล้วสินะ

ชักอาการไม่ดีแล้วเหมือนกัน ขอตัวเพื่อนไปสูดอากาศสักหน่อยดีกว่า

เงยหน้ามองฟ้า พระจันทร์คืนนี้สวย

เหมือนคืนที่เราอยู่สองคนที่ริมหาด เดินเคียงกันไป

คืนที่แสงจันทร์สะท้อนจากน้ำทะเล เป็นสีเงิน

เพียงแต่แสงจันทร์คืนนี้ มันแสบตาชะมัด

แสบตา จนน้ำตาไหลไม่รู้ตัวเลย

ตึ้ง! "ทำไมไม่มางานแต่ง ทุกคนคิดถึงนะ" ข้อความใน facebook เด้งขึ้นมา เป็นเพื่อนอีกคนที่อยู่ในงาน

ตอบกลับไปว่า "ขอโทษด้วย ไม่สะดวกจริงๆ"

แล้วความทรงจำ ที่เคยจาง ก็ย้อนกลับมา ...

เธอ : (เธอร้องไห้) ธีร์คะ วันขอโทษ วันรู้แล้วว่า ชีวิตนี้ขาด"เค้า"ไม่ได้ ขอโทษนะคะ วันเลือกธีร์ ไม่ได้จริงๆ ยกโทษให้วันนะคะ ....... จำได้ว่าไม่ได้ตอบอะไรเธอสักอย่าง

และประโยคสุดท้ายนี้ ไม่เคย "จาง" ไปจากความทรงจำสักที

จำเป็นมั้ย ที่เราต้องเข้มแข็งตลอดเวลา

จำเป็นมั้ย ที่เราจะต้องเผชิญหน้าสิ่งนั้น ในเวลาที่จิตใจเราอ่อนแอ

และจำเป็นมั้ยที่เราต้องลืม

เราปล่อยให้มันค่อยๆ จาง หายไปได้มั้ย

(ยังไม่จบ)

-plot-

กะจะเอาไว้ขายบิ๊กไบค์ เลยผูกเรื่อง ที่เพื่อนคนหนึ่งมาฟูมฟายให้ฟัง เข้ากับการเดินทาง ถ้าทำเป็นวีดีโอคงได้วิวสวยน่าดู ถนนจากกรุงเทพไปน่าน เป็นเส้นทางที่น่าขี่รถมากเส้นทางหนึ่ง

ไว้จะมาต่อให้จบนะจ้ะ^^

แท็ก
${commentCount} ความคิดเห็น
${comment.owner.name} ${comment.time}
  • ลบ
  • แก้ไข
  • ลบ
  • แก้ไข

${comment.text}

ไม่มีคอมเมนต์เพิ่มเติม
ยังไม่มีคอนเทนต์
ไม่มีคอนเทนต์เพิ่มเติม